sex oud en jong op zijn grieks doen

En hier ontwaren we de aanzet tot een derde centrale stelling: Winkler ziet de Griekse man als een enigszins wanhopige toneelspeler, die zich ziet opgezadeld met een rol die eigenlijk boven zijn macht gaat. Hij illustreert dit onder andere met erotische magische tabletten. Met behulp van deze toverteksten proberen verliefde mannen vat te krijgen op het meisje van hun dromen.

Maar 'lief' zijn die teksten niet. De beminde krijgt toegewenst dat ze niet meer kan eten, ademen, slapen, dat ze voortdurend pijn lijdt, dat ze niet kan spreken en geen normale sociale contacten meer heeft. Dat kun je nauwelijks aardig noemen, maar dat was ook de bedoeling niet.

Wat in feite gebeurde, aldus Winkler, was dat de man de als vernederend ervaren lichamelijke en psychische effecten van zijn eigen verliefdheid projecteert op zijn geliefde. Voor de man geldt verliefdheid als een ziekte die zijn onafhankelijkheid bedreigt en waartegen hij zich, desnoods via magie, moet wapenen. De genadeloze onderwerping van de ander, ook en juist van de vrouw, is bovendien een noodzaak in de competitieve atmosfeer van de antieke maatschappij. Als de vrouw principieel werd gezien als vreemde indringster in het huis van haar man, als het niet alleen hoogst ongewoon, maar zelfs levensgevaarlijk was dat een man verliefd raakt op zijn eigen vrouw zoals bij Herodotus 1,8 is te lezen , en als de vrouw juridisch, economisch en sociaal de status van onmondige bezat, moet haar leven geen pretje zijn geweest.

Het droevig lot van deze voordeurdelende gastarbeidster is natuurlijk al in vele toonaarden bezongen en Winkler is de laatste om het te ontkennen. Maar het is niet de enige waarheid. In het tweede deel van zijn boek, waarin de vrouw centraal staat, onthult hij een andere zijde van het bekende beeld, namelijk de strategieen waarover vrouwen beschikten om de eigen signatuur relief te geven, specifiek vrouwelijke kwaliteiten te manifesteren of haar aandeel in het voortbestaan van het gezin te onderstrepen, kortom 'to attain a working Grad of freedom'.

Hier krijgen we zelfs af en toe een doorkijkje op vrouwen als het glimlachende of joelende, knipogende of fluitende publiek bij de macho-toneelstukjes van de man. Dit keer wordt wel een beroep gedaan op echte literatuur, de homerische Penelope en de sapphische Sappho.

Penelope blijkt tot veel meer in staat dan de weliswaar moedige, maar niet uitzonderlijk subtiele truc met haar weefgetouw. Naast de eigenlijke held Odysseus speelt zij een dominante rol in het spel van geheimhouding, misleiding en leugens, de uit de mediterrane antropologie zo bekende strategieen ter bescherming van het eigen gezin tegen de afgunst en rivaliteit van de buren.

In zijn verzet tegen het 'slachtoffer'-beeld ziet Winkler Penelope's herhaalde verwijzingen naar haar vrouwelijke hulpeloosheid als een - soms bewuste - maskering van haar actieve bijdrage aan de overwinning van de als bedelaar vermomde Odysseus, wiens ware identiteit ze al in een veel eerder stadium bevroedt dan moderne commentatoren ooit hadden vermoed.

Niet alleen Penelope, ook Homerus zelf groeit hier in sluwheid en vernuft. De voor Odysseus zo karakteristieke listigheid blijkt niet sekse-specifiek. Althans enkele kwaliteiten van man en vrouw zijn bij Homerus uitwisselbaar. Maar de hoogste lof op de vrouw vinden we bij en in Sappho.

Als een van de zeer weinige vrouwelijke auteurs van wie werken zijn bewaard, verraadt zij in haar soms onmiskenbaar lesbische poezie een diep inzicht de ambiguiteit van de vrouw, ingeklemd tussen haar eigen 'zelf-bewustzijn' en de dominante androcentrische ideologie.

In briljante analyses van haar op het eerste gezicht eenvoudige, maar in werkelijkheid uiterst geslaagde en gecompliceerde poezie onthult Winkler Sappho's visies op man en vrouw.

De heroiek van de epische man wordt ontmaskerd als een puur erotische verliefdheid op zijn eigen masculine ideaal. Tegenover de gangbare voorstelling dat vrouwen binnen de antieke maatschappij slechts een tot de marge teruggedrongen subcultuur vormen, stelt Sappho de visie dat het vrouwelijk bewustzijn juist omvattender is. Zoals een taalminderheid in een gebied met een andere voertaal moet de Griekse vrouw in de androcentrische maatschappij tweetalig zijn, een kwaliteit die Sappho in haar gedichten virtuoos exploiteert.

Kortom, vrouwen beschikten over 'an enclosing vision, rather than an imprisoned one'. Maar Penelope en Sappho, zijn dat niet de grote uitzonderingen? Deze literaire vrouwen kan men toch onmogelijk als exponenten van 'de' Griekse vrouw zien? Natuurlijk niet, maar het gaat hier om het traceren van opties, van mogelijkheden; zaden die in gunstige omstandigheden kunnen ontkiemen en tot wasdom komen. En een van die omstandigheden waren de vrouwenfeesten, zoals die van Adonis en Demeter, die Winkler in zijn laatste hoofdstuk behandelt.

Deze omkeringsrituelen, waarin vrouwen voor enkele dagen 'vrijaf' kregen, staan in het middelpunt van de wetenschappelijke belangstelling. Vroeger vooral verklaard als vruchtbaarheidsfeesten, worden ze tegenwoordig eerder gezien als veiligheidskleppen, waardoor vrouwen, evenals bij andere gelegenheden de slaven, in kortstondige vrijheid opgekropte agressie kunnen ontladen. Daarnaast onderstrepen ze vanuit hun omkering de juiste verhoudingen: Van alles is wel iets waar. Waarom lachten ze in deze perioden van 'laughter of the oppressed'?

Zijn antwoord luidt dat het enerzijds gaat om een erkenning van de fundamenteel vrouwelijk bijdrage aan het leven en anderzijds om een gelijktijdige relativering van de rol van de man. Dit laatste vooral in een regelrechte bespotting van de phallos: Kijk maar naar de onder vrouwenhanden snel ontspruitende, maar ook weer even snel verwelkende planten van de zogenaamde Adonistuintjes, die Winkler fallisch duidt.

Het is merkwaardig dat hij juist hier nalaat een beroep te doen op treffende parallellen in modern Griekse vrouwenfeesten. Daar kan men een keer per jaar zeer nette dames gillend van de lach aan de gang zien met enorme worsten, over welker betekenis zij geen enkel misverstand laten bestaan. Is er dan helemaal niets te kritiseren? En niet zo'n beetje ook.

Er is niet een hoofdstuk waartegen ik niet min of meer ernstige bezwaren zou kunnen inbrengen. Er bestaan bijvoorbeeld wel degelijk antieke teksten die spreken van een door de natuur gegeven seksuele orde.

Die erotische magische spreuken werden even goed door vrouwen tegen mannen als omgekeerd gebruikt en deden alleen dienst zolang men de beminde nog niet bezat. Daarna deed men gewoon aardig tegen elkaar. Penelope is wel heel slim en Homerus wel heel uitgeslapen als we al de haar toegedichte intuities moeten geloven. En zo is er veel meer aan te merken.

Toch zijn de meeste van deze fouten 'les defauts de ses qualites': Is het niet verrukkelijk wanneer een geroutineerd filoloog in Sappho's befaamde Aphrodite-hymne eenvoudig niet kan kiezen tussen de twee overleveringen poikilophron en poikilothron athanat' Aphrodite en tegen alle filologische regels in besluit 'better to allow both to be heard'?

Dit omdat zowel een Aphrodite met 'bonte troon' als een met 'bonte gedachten' hem zo verduiveld goed van pas komt? Dat is nog eens 'je kwetsbaar opstellen'. Als dit al schoonheidsfouten zijn, danin de zin van 'taches de beaute', die aan de schoonheid juist bijdragen.

Maar ik ga niet verder met voorbeelden van kritiek, anders denken filologen dat ze het boek niet hoeven aan te schaffen. In het oude Griekenland waren homoseksuele prostitués slaven of vrijgelatenen ; een vrije man of vrouw die zijn of haar lichaam verkocht kon de burgerrechten verliezen.

Zowel de Griekse als de Romeinse wereld kenden homobordelen. In de middeleeuwse islamitische wereld werd jongensprostitutie als een zonde gezien, maar het verschijnsel werd wel getolereerd. Alleen sociaal minderen jongens of slaven mochten zich verkopen. De Indiase ' hijra ' was een vrouwelijk aandoende of lichamelijk interseksuele jongen. Ook in Japan is homoseksuele prostitutie in het verleden gedocumenteerd, voor de zeventiende eeuw, dezelfde tijd als waarin het in de Verenigde Staten gedocumenteerd is.

In West-Europa werd homoseksueel verkeer vanaf de 13e eeuw hoe langer hoe sterker veroordeeld. Niet vanwege het leeftijdsverschil, maar omdat het een vorm van homoseksualiteit was.

Seksueel verkeer tussen mannen, ongeacht hun leeftijd en ongeacht eventuele commerciële aspecten, kon in Nederland leiden tot de doodstraf voor beide partners. Vanaf de 19e eeuw leidde de ontwikkeling van de geesteswetenschappen tot wetgeving ter bescherming van kinderen, zodat seksuele activiteiten tussen een jongen en een man illegaal werden of bleven ter bescherming van de eerste. In werd in Nederland het wetsartikel bis ingevoerd, dat seksueel contact tussen meerderjarigen destijds 21 jaar of ouder met personen van hetzelfde geslacht tussen 16 en 21 verbood.

Dit verbod gold zowel voor mannen als vrouwen, al werd het in de praktijk vrijwel alleen tegen mannen toegepast. Een onbedoeld gevolg van dit artikel was een toename van homoseksuele prostitutie door tot jarigen, omdat het door mogelijke chantage veel lucratiever werd om seks voor geld aan te bieden.

Pas in werden de leeftijdsgrenzen voor homo- en heteroseksueel contact gelijkgetrokken, naar 16 jaar. Voor prostitutie en pornografie werden de leeftijdsgrenzen in verhoogd naar 18 jaar. Plekken waar mannelijke prostitués hun diensten aanboden waren onder meer het Centraal Station en de Paardenstraat in Amsterdam en het Anne Frankplantsoen in Eindhoven. In België was het Brusselse Fontainasplein berucht om de jonge prostitués. De belangrijkste oorzaak van prostitutie is de seksuele behoefte van mannen, die er geld voor overhebben om deze behoefte te bevredigen.

Soms betreft het homoseksuele mannen die een kick krijgen van betaalde seks; vaak speelt ook het gemak of de anonimiteit een rol. Mede door het maatschappelijke oordeel zijn er in verhouding minder mannelijke prostitués dan vrouwelijke. Daardoor levert prostitutie door mannen in korte tijd veel geld op; mannelijke sekswerkers kunnen gemakkelijk euro per uur rekenen, en in een homobordeel kost een vrijpartij nog beduidend meer.

Mannelijke prostitutie is minder georganiseerd dan vrouwelijke, met als gevolg dat er weinig 'pooiers' zijn: Ook zijn er jonge mannen die op onregelmatige basis seksuele diensten aan mannelijke klanten verlenen.

Deze worden ook wel scharrelhoeren genoemd. In de jaren tachtig werd in Amsterdam zo'n twee keer per jaar een oudere homoman door een dergelijke scharrelhoer beroofd en om het leven gebracht, vaak met excessief geweld, wat vermoedelijk op homofobie bij de dader duidt.

Veel prostitués zijn homo- of biseksueel, maar dat is niet altijd het geval.

.

LESBO PLASSEX GRATIS NEUKEN BRABANT

: Sex oud en jong op zijn grieks doen

PIJPENDE WIJVEN NEUKEN LEIDEN Volgens de bronnen was het doel van een symposium niet om zo dronken mogelijk te worden, maar om te testen of de gasten konden drinken zonder hun zelfbeheersing te verliezen. Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie. Er is veel bluf, er zijn duidelijke pogingen tot gezichtsbehoud in deze hanige gedragsprotocollen. Een grote dikke lul verdwijnt een heerlijk krap kutje. Louise zuigt fanatiek voor een prijs. De voor Odysseus zo karakteristieke listigheid blijkt niet sekse-specifiek. Niet omdat ze daar principieel tegen waren, maar omdat ze nog een flinke kater van de vorige dag hadden.
Sex oud en jong op zijn grieks doen Ero massage limburg sexdate spijkenisse
Sex oud en jong op zijn grieks doen De drank nam de remmingen weg en bracht de ware aard van de aanwezigen naar boven. Neuken met je stiefzusje in de badkamer. Als alle gasten er waren, kon het diner beginnen, waarbij de aanwezigen eten opgediend kregen op kleine tafels. Sexy moeder stelt haar kutje beschikbaar voor dochter en vriendje. Mede door het maatschappelijke oordeel zijn er in verhouding minder mannelijke prostitués dan vrouwelijke. We weten niet precies hoe normaal deze seksuele uitspattingen waren op drinkgelagen, want ze lijken in strijd met de zelfbeheersing en waardigheid die van de gasten werden verwacht.
Versnel is hoogleraar oude geschiedenis aan de Rijksuniversiteit Leiden. Website geschikt voor personen van 18 jaar of ouder. Anders dan op het symposium van Agathon, waar de gasten vanwege hun kater in hun eigen tempo mochten drinken, gaf de sympiarch doorgaans aan hoeveel en wanneer de gasten moesten drinken. Alleen sociaal minderen jongens of slaven mochten zich verkopen. Mannelijke prostitutie komt in alle ontwikkelde culturen voor. Bijstandsmilfje zuigt en neukt voor geld.

EROTIEK SEXCLUB NIEUWEGEIN

MAGERE KUTJES NATTE KUT BEFFEN